Dyrektor Departamentu Współpracy Rozwojowej, Marek Ziółkowski przedstawił pokrótce założenia polskiej polityki rozwojowej. Najważniejszymi punktami wyjścia polskiej współpracy rozwojowej są następujące dokumenty: Milenijne Cele Rozwoju, Deklaracja Paryska nt. Efektywności Pomocy. Idee dobrego rządzenia i transformacji gospodarczej oraz polityczne zobowiązania wynikające z członkostwa w UE (świadczenie pomocy na poz. 0,17% DNB), jak również współautorstwo projektu Partnerstwo Wschodnie. Podstawą dla realizacji linii polityki rozwojowej jest przyjęta przez rząd w 2003 r. Strategia polskiej współpracy na rzecz rozwoju oraz Roczny program wdrażania z alokacjami finansowymi i geograficznymi. Przygotowywane: Ustawa o współpracy rozwojowej i Strategia na lata 2010-2015 pozwolą na wprowadzenie szerszych ram polityki rozwojowej z uwzględnieniem programów wieloletnich oraz Partnerstwa Wschodniego.Obecnie głównymi instytucjami państwowymi, zajmującymi się pomocą rozwojową są: Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwo Finansów. MSZ ustala priorytety polskiej pomocy, koordynuje politykę w tej dziedzinie oraz administruje środkami finansowymi. I tak priorytetowymi kierunkami pomocy są dla Polski: Afganistan, Angola, Autonomia Palestyńska, Białoruś, Gruzja, Mołdowa i Ukraina.Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego zajmuje się udzielaniem pomocy stypendialnej w różnorodnych formach i programach. Dyrektor Biura Uznawalności Wykształcenia i Wymiany Międzynarodowej, Bogusław Szymański oraz Andrzej Śliwka, radca ministra w Departamencie Obsługi Programów  Międzynarodowych i Uznawalności Wykształcenia przedstawili pokrótce założenia systemu pomocy stypendialnej zarówno na poziomie studiów magisterskich, jak i doktoranckich.Z kolei Ministerstwo Finansów przedstawiło założenia systemu kredytów preferencyjnych, będących przy okazji wsparciem dla polskiego eksportu i przedsiębiorczości. Z-ca Dyrektora Departamentu Zagranicznego, Andrzej Ciopiński w swoim wystąpieniu przestrzegł przed przywiązywaniem zbyt wielkiego znaczenia do rozwiązań instytucjonalnych, lecz bardziej do reformy założeń systemu pomocowego, by stał się on bardziej efektywny.Organizacje pozarządowe w swoich prezentacjach podkreślały głównie uciążliwość systemu finansowania grantów, uniemożliwiającego w istocie wprowadzenie merytorycznie spójnych wieloletnich programów pomocy oraz podtrzymywanie określonych kierunków geograficznych wraz z rozwinięciem bazy operacyjnej. Niewątpliwym sukcesem realizatorów pomocowych grantów jest stworzenie Grupy Zagranica, liczącej 49 organizacji, co pozwala na lepszą koordynację realizowanych programów. Przy okazji Dyrektor Programowy Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności – Jacek Michałowski podkreślił pionierską rolę Senatu w zakresie pomocy rozwojowej, w odniesieniu do jego patronackiej roli wobec Wychodźstwa i Polaków za Granicą oraz świadczonej im od 1991 roku pomocy.W dyskusji wzięli udział senatorowie: Leon Kieres, Janusz Rachoń, Maciej Grubski, Paweł Klimowicz.Dotyczyła ona głównie możliwości uproszczenia procedur w najbliższej przyszłości oraz katalogu priorytetów pomocowych.